جولین هولت لسنتند استاد روان‌شناسی و علوم اعصاب دانشگاه بریگام یانگ یک تحقیق طولی مفصل روی ده‌ها هزار میان‌سال انجام داد. او تمام عادت‌های آزمودنی‌ها را ثبت کرد.

این فاکتورها عبارت بودند از فعالیت جسمی، عادات غذایی، وضعیت تأهل، مصرف الکل و سیگار، میزان مراجعه به دکتر و غیره.

پس از بررسی این فاکتورها او و همکارانش ۷ سال صبر کردند تا ببینند کدام‌یک از این میان‌سالان زنده می‌مانند.

سؤال این بود که چه چیزهایی شانس مردن آن‌ها را کم کرده بود؟

در تصویر زیر خلاصه‌ای از یافته‌های این پژوهش را مشاهده می‌کنید:

.

ترتیب این عوامل دور از انتظار من بود، شما را نمی‌دانم! مثلاً تصور می‌کردم فعالیت بدنی و وزن متناسب در سه آیتم اول باشد و تعاملات اجتماعی جایگاه سوم یا چهارم را داشته باشد. اما این پژوهش نشان می‌دهد که این‌طور نیست.

منظور از تعاملات اجتماعی که رتبه اول را از آن خود کرده است، یعنی مهم‌ترین عامل داشتن عمری طولانی (صدسال به بالا) است همه ارتباطاتی است که ما در طول روزمره با افراد مختلف داریم، از احوالپرسی با پستچی محله‌مان گرفته تا افرادی که در گروه کتاب‌خوانی‌مان هفته‌ای یکبار با هم‌صحبت می‌کنیم. پس منظور از این فاکتور ارتباطات عمیق نیست بلکه شامل همه ارتباطات سطحی و عمیق ما می‌شود.

شاید از کنار این تعاملات گذرا عبور کنیم ولی همان‌طور که می‌بینید تعیین‌کننده‌ترین عامل در داشتن طول عمر هستند. خیلی تأثیرگذارتر از ورزش، سلامت قلب و هوای پاک!

.

رتبه دوم ارتباطات با نزدیکان است، منظور از نزدیکان کسانی است که می‌توانیم روی آنها حساب کنیم. مثلاً اگر گرفتار مسئله‌ای شدیم یا پولی نیاز داشتیم بتوانیم از آنها کمک بگیریم. کسانی که حواسشان به شما هست مثلاً اگر مریض شوید به بیمارستان تماس می‌گیرند یا در شرایط بحرانی برای آنها درد و دل می‌کنید و همراه شما هستند. این دایره ارتباطی نزدیکان ما نقش تعیین‌کننده‌ای در طول عمرمان دارند.

.

.