امروز مادرم با ذوق گفت جعبه ای را پیدا کرده است که در آن پر از یادگاری های قدیمی من است. آن را آورد و باز کردیم و مروری بود بر روزهای کودکی ام، کلی از نقاشی ها، کارت پستال ها، دفترهای مشقم و دفتر خاطراتم که در آن دوستان و معلمانم یادگاری برایم نوشته بودند.

یکی از معلمانم به نام خانم بزرگمهر که معلم ادبیات مقطع راهنمایی مان بود و دوستش داشتم. برایم نوشته بود که امیدوارم همیشه بهترین دوست ها را انتخاب کنی. ادبی تر نوشته بود البته ولی مضمونش همین بود.

یاد جمله ای از حضرت محمد افتادم: «همنشین شایسته همانند عطر فروش است ، اگر چیزی به تو ندهد بوی عطرش به تو خواهد رسید. »

داشتم با خودم فکر می کردم که از آن دوران که معلمم چنین آرزوی زیبایی برایم کرد، چه دوستی هایی را تجربه کردم و در ذهنم دوستان فعلی ام را مرور کردم.

می گویند ما میانگین ۵ نفری خواهیم شد که بیشترین ارتباط را با آنها داریم. پس ذهنم درگیر این شد که اگر من میانگین ۵ نفری شوم که روزانه بیشتر با آنها تعامل دارم و ارتباط عمیق تری با آنها دارم، آیا نتیجه رضایت بخش خواهد بود؟

بعد از کمی محاسبه میانگین دیدم وضعیت رضایت بخش است! و خدا را شکر کردم که دوستان خوبی را در مسیرم قرار داده است. افرادی که از آنها الهام می گیرم و در جریان گفتگو با آنها رشد می کنم.

.

سوال بعدی که از خودم پرسیدم، این بود که ویژگی مشترک این ۵ نفر مهم زندگی ام، چیست؟

پاسخی که به آن رسیدم این بود که ویژگی مشترک این پنج نفر آن است که همیشه حرف تازه ای برای گفتن دارند. دایم در پی تجربه های جدید و یافته های جدیدند و هر موقع با آنها صحبت می کنم چند موضوع جدید مطرح می شود.

برخی از آدم ها غالبا راکدند، مثلا امروز بعد از یک سال عزیزی را دیدم که اتفاقا خاطرات کودکی عمیقی را با او داشتم و هنوز هم دوستش دارم ولی سال هاست از او فاصله گرفتم. دلیل اصلیش این است که حرفایش، تجربه هایش، رفتارهایش فرقی با آن زمان نکرده، هر موقع او را می بینم نه چیز جدیدی خوانده نه گوش داده نه تجربه ای جدید آگاهانه ای داشته تا در مورد آن صحبت کنیم. گاهی حتی با خودم فکر می کنم که عقب گرد هم داشته است. آن زمان شور و حال بیشتری داشت ولی الان آن را هم ندارد.

ولی دو نفر از دوستان نزدیکم که این روزها دائما با آنها در تماسم را حدود یک سال است که می شناسم و غالبا این ارتباط مجازی بوده است بخاطر فاصله مکانی زیادمان، ولی گفتگو با آنها بسیار برایم لذت بخش و انگیزه دهنده است.

.

خیلی از مواقع که خسته می شوم، بی انگیزه می شوم و کم می آورم، همین گفتگوهاست که به دادم می رسند. منظورم این نیست که همیشه صحبت های مثبت و جدی بینمان رد و بدل می شود نه گاهی اتفاقا کاملا فضا عوض می شود و وارد کانال لودگی می شویم!

ولی در مجموع همنشینی با افرادی که اهل رشد و یادگیری اند، باعث می شود که درجا نزنیم، وقتی بی انگیزه و کم کار می شویم ناخودآگاه یاد آنها می افتیم و خجالت زده می شویم که چرا راکد ماندیم.

بنظرم این یک معیار خوب برای انتخاب ۵ نفر اصلی زندگی مان است. شما چطور فکر می کنید؟

دوستان نزدیک شما چه ویژگی مشترکی دارند؟