کاوه یزدی فرد (طراح نوآوری کسب‌وکارو کارآفرین) در تایید این صحبت گفت که آنقدر ضرورت ساختن تیم و بلد بودن ارتباط با آدم ها را لمس کرده است که سراغ تحصیل در رشته علوم شناختی رفته است و مدتی است که تمرکزش را روی روانشناسی شناختی گذاشته است.

من تصور می کنم در حوزه آموزش این نگاه را کم داریم. اگر می‌خواهیم کارهایی تاثیرگذار و در سطح بزرگتر انجام دهیم. نیاز به تیم داریم و نگاهمان به تیم مهم است. گاهی تصور می‌کنیم اولین چیزی که لازم است یک دفتر کاری است، همین که افراد دور هم جمع شوند کار روی غلتک می‌افتد و تمام است. گاهی فکر می‌کنیم سرمایه مشکلات را حل می‌کند. از جایی سرمایه‌ای جذب کنیم یا وامی بگیریم و یاعلی بگوییم و شروع کنیم. گاهی هم فکر می‌کنیم اگر بتوانیم افراد متخصص با مهارت های بالا را جذب کنیم همه راه را رفته‌ایم.

اما واقعیت آن است که این موارد کف نیازهای تولید محصول است و آنچه بیش از همه در اولویت است، ساختن گروهی است که ارزش‌های مشترکی دارند، احساس می کنند در گروه می‌توانند اهدافشان را دنبال کنند. احساس می‌کنند مورد احترام هستند و شنیده می‌شوند و اجازه خلاقیت و ایده‌پردازی دارند.

و اینجاست که چالش آغاز می‌شود. چون روابط انسانی بسیار بسیار پیچیده‌اند و ما برای این پیچیدگی آماده نشدیم. نه آموزشی دیدیم نه اکثرمان در دوران کودکی و خصوصا نوجوانی‌مان فرصت تجربه کارهای گروهی جدی را داشته‌ایم.

• چطور درخواستمان را مطرح کنیم؟
• وقتی هم گروهی‌مان کاری انجام می دهد که بنظرمان غلط است، چگونه به او بگوییم؟
• چقدر روی نظرمان اصرار کنیم؟
• چطور هم گروهی مان را قانع کنیم که سهمش از سود منصفانه است؟
• در کار گروهی چقدر باید فروتن باشیم و چقدر باید از توانمندی هایمان بگوییم؟
• چطور نظرمان را مطرح کنیم که اینطور برداشت نشود نگاه بالا به پایین داریم؟
• اگر فردی مسئولیتش را انجام نمی دهد چقدر به او فرصت دوباره بدهیم؟

اینها فقط چند نمونه از چالش‌های مهم و حیاتی است که در کار تیمی به آنها برخورد می‌کنیم. خوشبختانه منابع زیادی در این زمینه وجود دارد و می‌توانیم این مهارت را در خودمان تقویت کنیم. اما باید حواسمان باشد که خیلی اوقات پینشهادات کلی که در کتاب ها و سایر منابع آمده است در فرهنگ ما یا شرایط خاص گروه ما کار نمی‌کند. بنابراین با یک نگاه محتاطانه و آزمون و خطا باید پیش برویم و از تجربه افرادی که در بومی مشابه ما فعالند، استفاده کنیم.

یکی از دلایلی که به مصاحبه‌های این چنینی گوش می دهم همین است. پادکست طبقه ۱۶ به ظاهر مربوط به گفتگو با کارآفرینان حوزه آی تی است اما شنیدن این مصاحبه‌ها درس های به درد بخوری برای افراد فعال در حوزه های مختلف از جمله آموزش دارد. هر چه بیشتر تجربه آدم‌ها را بشنویم، مدل های ذهنی بیشتری در مغزمان شکل می‌گیرد و هر چه مدل‌های ذهنی متنوع‌تری داشته باشیم، بهتر از پس چالش‌ها و پیچیدگی‌ها برمی آییم.

The post بالاخره ایده مهم است یا تیم؟ first appeared on سمیه رزبان.

۹ ماه و چند روز است که پیج کاری ام را راه اندازی کردم. قبل از راه اندازی پیج در دو دوره شرکت کردم و مدتی ویدئوهای آموزشی دیدم تا با الگوریتم و قواعد این بستر آشنا شوم.

هنوز گهگاه آموزش های خوب را دنبال می کنم گرچه هدفم نسبت به زمانی که این مسیر را آغاز کردم تغییر کرده است ولی معتقدم باید در جریان فرایندها و تغییرات بستری که در آن فعالیت می کنیم باشیم. الگوریتم ها را باید شناخت و بعد از آن تصمیم بگیریم که چقدر می خواهیم با آن همسو شویم. (نباید برده الگوریتم ها هم شد!)

تا یک جایی هدفم رشد کمی بود، به همین خاطر سه ماه اول پر کار بودم حتی ماه اول هر شب پست گذاشتم، با این کار نتیجه ای که مدنظرم بود را هم گرفتم. فعالیتم در سه ماه دوم کمتر ولی همچنان منظم بود و سه ماه سوم به این نتیجه رسیدم که دیگر رشد کمی برایم مهم نیست. بالا بردن کیفیت تعامل با همین مخاطبین فعلی و به اشتراک گذاشتن مطالب ارزشمند و فکرشده تر را در اولویت قرار دادم. البته که شرایط درسی و کاریم هم در این سه ماه تغییر کرد و قدری بیشتر شد.

در این مدت به سه اشتباه رایج برخوردم که گاهی حرص خوردم! گاهی عصبانی شدم! گاهی در موردشان با فرد صحبت کردم. می خواهم کمی از این سه اشتباه رایج بنویسم.

البته این توضیح من به این معنا نیست که من حرفه ای و بی ایراد هستم اما باور کنید کافیست تا اصول اولیه و ساده اینستاگرام و در کل فضای دیجیتال را درک کرده باشیم تا چنین اشتباهاتی را دائما تکرار نکنیم. اما امان از اشتباه اول که مرا دق می دهد:

۱) حمایت و تبادل

یکی از مواردی که بارها و بارها و بارها به آن برخورد کرده ام این است که مدرسی بعد از دو دقیقه که وارد پیجم شده است، لیستی از پست ها را لایک کرده و زیر چند تا از آنها یک “عالی بود” نوشته است و حالا دایرکت می دهد که “با حمایت و تبادل موافقید؟”

می گویم: “سلام. منظور شما از حمایت چیست؟”

“یعنی پست های هم را لایک کنیم و برای هم کامنت بذاریم!”

“و منظورتون از تبادل چیه؟”

“تیزر پیجتون رو بفرستید استوری کنم، اینم تیزر من ….”

“نه دوست عزیز بنده موافق این نوع حمایت و تبادل نیستم.”

“ممنون موفق باشید.”

تایپ می کند موفق باشید ولی زیرلب با خودش می گوید: “فکر کرده حالا کیه، چقدر خودشو میگیره، از خدات هم باشه عتیقه!”

اما چرا موافق این نوع حمایت و تبادل ها نیستم؟ این موضوع برمی گردد به یکی از الگوریتم های شناخته شده اینستاگرام. طبق این الگوریتم زمانی که شما یک محتوای جدید را منتشر می کنید تنها به درصدی از مخاطبانتان نمایش داده می شود. این درصد در پیج های مختلف متفاوت است. مثلا فرض بگیریم برای پیج شما ۲۰ درصد است. حالا اینستاگرام این ۲۰ درصد را بر اساس اینکه کدام یک از فالورهایتان بیشتر به محتواهایتان واکنش نشان می دهد، انتخاب می کند.

زمانی که شما وارد این بازی های به اصطلاح حمایتی می شوید. محتوایتان به تدریج فقط برای کسانی نمایش داده می شود که در واقع همکار شما هستند و هدفشان رشد پیج خودشان است. آنها نه مخاطب واقعی شما هستند نه مشتری شما خواهند بود. نتیجه می شود آنکه کوتاه مدت رشدی سطحی خواهید داشت اما وقتی می خواهید فعالیت هدفمندی انجام دهید یا در پیج خدمات و محصولی را بفروشید شما می مانید و حوضتان! آن موقع است که عصبانی می شوید که پس این همه فالوری که لایک و کامنت می گذارند چرا از پیشنهادم در عمل استقبال نکردند؟ حتی ممکن است بعد از مدتی به این نتیجه برسید که اصلا اینستاگرام به درد نمی خورد یا آدم ها دورو و سواستفاده گردند! متاسفانه این برداشت ها را دیده ام!

آن قدر این اشتباه رایج است که زمانی که وارد پیج های آموزشی می شوم، برای آنکه کیفیت کار مدرس را بسنجم دو سه پست او را میبینم. در دو دقیقه می توانید بفهمید که چه قراردادهای نانوشته ای بین کدام پیج ها منعقد شده است. مثلا در کامنت ها لیستی از افرادی را می بینید که در همه پست ها کامنت گذاشتند آن هم کامنت های دو سه کلمه ای سطحی.

گاهی دیگر این موضوع به طرز عجیبی مضحک می شود. یکی از همین دوستان همکار پستی گذاشت درباره این که چطور با یک کارتن خالی، یک پایه دوربین برای فیلم برداری از دست نوشته هایمان بسازیم. این کارتن خالی را به بدترین شکل ممکنش تبدیل به یک پایه دوربین کرد و نهایتا پایه به شدت می لرزید! حتی برای تولید این پست تلاش نکرده بود که پایه را ثابت نگه دارد. حال آمدم سراغ کامنت ها. حتی یک نفر هم اشاره نکرده بود که آقا می توانستی بخش پایین کارتن را برش دهی که نلرزد یا پیشنهادات دیگری که خیلی ساده و بدیهی هستند. در عوض همه نوشته بودند “عالی بود.”، “کارت درسته”، “چقدر باحال بود!”

زمانی باید خوشحال باشیم که مخاطبینمان مثل یک ربات کامنت نگذارند، گاهی کامنت بگذارند ولی در عوض چیزی به محتوا اضافه کنند، آن را نقد کنند، تجربه شان را بنویسند. این ها طرفداران پیگیر و دغدغه مند هستند. نه افرادی که به صورت قراردادی کامنت می گذارند و انتظار متقابل دارند.

بنظرم زمانی “حمایت” درست است که شما محتوای باکیفیت و کاملا مرتبط با علایق مخاطبتان را به آنها پیشنهاد دهید. چند باری این کار را انجام دادم و نتیجه هم فوق العاده خوب بود. هم پیجی که محتوایش را گذاشتم از بازده بسیار خوب قدردانی کرد و هم مخاطبینم تشکر کردند که محتوایی ارزشمند را به آنها پیشنهاد داده ام. این کار نه تنها اعتبار و موقعیت شما را به خطر نمی اندازد بلکه اعتبارتان را بالاتر می برد چون نشان می دهد در حلقه کسانی قرار گرفته اید که کار باکیفیت انجام می دهند و بخیل نیستید.

۲) نرسیده درخواست لایو مشترک دادن

مدرسی یک ساعت یا در بهترین حالت چند روز است که دنبالت می کند و پیام می دهد که بیایید لایو مشترکی داشته باشیم با فلان موضوع! این دیدگاه بنظرم اشتباه است. ما درباره آنکه چه چیزی در پیجمان ارائه می شود مسئولیم. از کجا می دانی که من در لایوی که تو میزبان هستی چیزی را نمی گویم که خلاف دیدگاه و رسالت توست؟ یا بحث را به بیراهه نمی کشانم. از کجا می دانی من در مورد موضوعی که تو تعیین کرده ای مطالعه داشتم و حرفی برای گفتن دارم؟ واقعا با چند ساعت و چند روز می توان فردی را شناخت؟

ضمن آن که بهترین نوع لایو، گفتگوهای دوطرفه است که دو نفر قبل از آن درباره موضوع صحبت و تبادل نظر دارند. منظورم این نیست که حتما دو نفر باید همسو و هم جهت باشند. نه اتفاقا ممکن است که نقاط اختلافی وجود داشته باشد و اتفاقا شنیدن نقطه نظرات مختلف کمک کننده است. اما این نقطه نظرات باید مشخص شده باشند و در باره مسیر بحث هماهنگی حداقلی انجام شود.

شاید بگویید من صرفا می خواهم از کسی دعوت کنم و از او به عنوان متخصص سوالاتی را بپرسم. این نوع میزبانی دو باگ دارد:

اول آن که افرادی که شما را دنبال می کنند، بیشتر مایلند درباره دیدگاه شما بدانند. در دو سه لایوی که من کمتر از پنجاه درصد صحبت کردم چندین نفر از دنبال کننده های دقیق و خوبم این بازخورد را دادند که چرا خودم کم صحبت کردم، کاش خودم بیشتر فلان موضوع را توضیح می دادم.

دوم آنکه دیگر گفتگوهای یک طرفه در هیچ رسانه ای طرفدار ندارد مگر در شرایطی واقعا خاص مثلا در مصاحبه با یک فرد خیلی برجسته و متفاوت. حتی به برنامه های تلوزیونی توجه کنید. دیگر برنامه های کلیشه ای که مجری یک مهمان دعوت می کند و فقط سوال می پرسد را کسی نمی بیند. ولی فرض کنید گفتگوهای سروش صحت با مجتبی شکوری چقدر جذاب هستند و

مخاطبانی باکیفیت از اقشار مختلف دارند. یا ببینید برنامه پرگار بی بی سی چقدر طرفدار دارد. مجری برنامه خود یک متخصص و پژوهشگر است و گاهی نقدهایی جدی به حرف مهمانش که اتفاقا فردی درست و حسابی است را مطرح می کند، یا آمار و نکته ای را به بحث اضافه می کند که مفید است.

پس فراموش نکنیم که عمر مصاحبه های یک طرفه به سر آمده و مخاطب ما انتظاری بیش از این دارد. اگر هدفمان از لایو چیز های سطحی دیگر مثل گرفتن چند فالور از پیج مهمان است هم که سخت در اشتباهیم و باز نتیجه می شود رشد کوتاه مدت و بدرد نخور.

۳) تبلیغ در زمان نامناسب

یکی دیگر از اشتباهات آن است که وقتی هنوز پیج روی غلتک نیوفتاده است و هویت خود را پیدا نکرده است، تبلیغ کنیم. اول این را بگویم که من تجربه هیچ تبلیغی را تا به حال نداشتم و در کل جز در موارد خاص آن را پیشنهاد نمی دهم.

بنظرم عمر تبلیغات اینستاگرامی هم رو به پایان است. دیگر افراد از دیدن تبلیغ خسته شدند و به محض آن که متوجه تبلیغی بودن مثلا یک استوری می شوند آن را رد می کنند. بنظرم جز در موضوعات داغ و عمومی خاص تبلیغات کاربرد ندارند. مثلا زمانی که بیت کوین بازارش داغ است دادن یک تبلیغ اصولی می توانند پکیج آموزش افزایش سود از خرید بیت کوین، فروش شما را بالا ببرد، یا زمانی که یک ماه به کنکور مانده است تبلیغ پکیج خاص شما ممکن است موفق باشد. اما در موارد دیگر نه.

حالا بدترین تصمیم آن است که پیج شما تعداد کمی محتوا دارد یا محتواهایی نافرم و ناهمگون دارد ولی تصمیم می گیرید تبلیغ کنید به خیال آنکه ره صدساله را یک شبه بروید. خب وقتی پیج محتوای ارزشمندی ندارد و در یک نگاه یکپارچگی اولیه را ندارد چرا فکر می کنید مخاطبی که وارد می شود باید به این نتیجه برسد که شما را دنبال کند؟

یکی از دوستان خوب من پیجی دارد که بسیار فعال است، در یک سال اخیر حدود ۲۰۰ تا پست گذاشته است اما همه با یک کاور یکسان که فقط رنگ حاشیه و متنش گاهی تغییر کرده است. چند بار راهنمایی خواست و چند بار اشاره کردم که باید کاورهای متفاوت و مطالب خلاقانه تری به اشتراک بگذاری ولی تغییری نمیبینم و همچنان زیر هزار فالور منفعل دارد. چندی پیش به فکرش زده بود تبلیغ کند. قطعا این کار اشتباه است.

یادمان نرود بهترین تبلیغ، محتوای با کیفیت است. به جای آنکه با پول دادن بخواهیم عددها را بالا ببریم، بیشتر با مخاطبمان تعامل داشته باشیم و بازخورد بگیریم و به تدریج کیفیت محتوا را بهتر کنیم. هر محتوای خوب مثل یک ویروس پخش می شود و می تواند دنبال کننده های واقعی و باکیفیت را به پیج بیاورد. کسانی که دقیقا دنبال محتوای ما هستند.

و فراموش نکنیم که ما که کار آموزشی انجام می دهیم، نیاز به صدها و هزاران فالور نداریم، داشتن چند ده دنبال کننده واقعی که با محتوایمان درگیر شوند، بازخوردهای توصیفی دقیق دهند و تجاربشان را با ما به اشتراک بگذارند از هر جهت ارزنده تر است.

این را من نمی گویم افراد بزرگ این حیطه مثل کوین کلی می گویند. کوین کلی در مقاله ای مفصل این ایده را مطرح کرده است که شما برای آنکه بتوانید به درآمدی خوب و کافی از فعالیت خلاقانه تان برسید، فقط نیاز به هزار فالور واقعی دارید. منظورش از فالور واقعی کسانی هستند که همه محتواهای شما را چه رایگان چه غیررایگان در هر فرمتی که ارائه دهید با دقت تمام می بیینند و می خرند.

این یک متر و معیار خوب است برای آنکه ببینیم در این فضا چقدر موفق کار کردیم….

The post سه اشتباه بزرگ مدرسان در اینستاگرام first appeared on سمیه رزبان.

در این ویدئو کلیدی ترین بخش ها برای گرفتن خروجی معرفی شده اند:

The post آموزش خروجی گرفتن از کمتازیا first appeared on سمیه رزبان.

خصوصا در عصر کنونی که اطلاعات به آسانی و فراوان در دسترس است، آنچه در آموزش باید به آن توجه کنیم شیوه ارائه و تعاملی بودن آن است.

.

یکی از عناصری که باعث می شود یادگیرندگان با موضوع بهتر ارتباط برقرار کنند و سطح درگیری شان افزایش پیدا کند، استفاده از کاراکتر است. به کاراکتر، آواتار و عاملی آموزشی نیز گفته می شود.

البته نباید فقط به خاطر آن که کاراکتر فاکتور خوبی ست از آن استفاده کنیم، در آموزش هر چیز بی هدفی که اضافه شود غالبا عامل حواس پرتی می شود و یادگیری را مختل می کند.

.

مثلا گاهی می بینیم در یک محتوای آموزشی یک کاراکتر گوشه صفحه است، در حالیکه نه معرفی شده است نه ارتباطی با موضوع دارد نه نقشی برای آن تعریف شده است. در اینجا کاراکتر برعکس عمل می کند. هر آیتمی که به آموزش اضافه می شود باید هدفی مشخص و حساب شده پشت آن باشد.

یکی از پیامدهای مثبت استفاده از کاراکتر در آموزش که در تحقیقات به آن اشاره شده است، کمک به یادگیرندگان برای پردازش اطلاعات در سطوح بالای تفکر است. منظور از سطوح بالای تفکر توانایی تفسیر، تجزیه و تحلیل، ترکیب، ترکیب کردن، ارزشیابی و توانایی حل مسائل پیچیده است. (+)

.

کاربرد های کاراکتر

شاید فکر کنید، استفاده از کاراکتر فقط برای آموزش کودکان کاربرد دارد ولی اصلا اینطور نیست. فارق از سن و جنسیت و شرایط افراد با کاراکتر بهتر می توانند ارتباط برقرار کنند. کاراکتری که متناسب و دقیق انتخاب شود.

کاراکتر می تواند در آموزش نقش های مختلفی داشته باشد، مثلا عمدتا از کاراکتر برای موارد زیر استفاده می شود:

• راهنمایی کردن یادگیرنده

• روایت کردن یک داستان یا بیان یک مثال

• ارائه تمرین ها و سوالات آموزشی

• بیان اهداف آموزشی در ابتدای آموزش

• تاکید بیشتر روی نکات کلیدی محتوا

• شرح خلاصه مطلب

• ارزیابی آموزشی، یعنی ارائه بازخوردهای مثبت و منفی و ارائه اطلاعات تکمیلی در صورت نادرست بودن پاسخ

.

.

ویژگی های کاراکتر تاثیرگذار

در طراحی کاراکتر به ۵ نکته باید توجه داشته باشم، این نکات ظریف کاملا می توانند نتیجه را تغییر دهند:

.

۱) کاراکتر باید شخصیتی دوست داشتنی برای مخاطبان داشته باشد و ظاهر ساده و زیبایی داشته باشد. اگر یادگیرندگان از ابتدا با ظاهر و ویژگی های کاراکتر ارتباط برقرار نکنند، آن جاست که تلاش ما در جهت بهبود یادگیری بیهوده خواهد بود. برای انتخاب کاراکتر باید کمی وسواس به خرج دهیم و در باره سلیقه و گرایش یادگیرندگانمان تحقیق کنیم.

.

۲) کاراکتر باید رفتارهای انسانی داشته باشد. مهم نیست که کاراکتر انتخابی ما چیست، یک شی مثل مداد یا چکش یا یک حیوان مثل خرگوش یا یک شخصیت واقعی، آنچه مهم است آن که رفتارهایی شبیه انسان داشته باشد. در این صورت کاراکتر تاثیرگذارتر خواهد بود.

.

۳) کاراکتر خلاقانه و در عین حال واقع بینانه باشد. خلاقیت طراح آموزشی در انتخاب کاراکتر و رفتارهای آن می تواند به جذابیت محتوای آموزشی بیافزاید. اما در عین حال باید تعادلی بین خلاقانه بودن و واقع بینانه بودن وجود داشته باشد تا مخاطب آن را بپذیرد.

.

۴) بهتر است شخصیت کاراکتر به موضوع ارتباط داشته باشد و آنقدر جزییات طراحی و نقش آن در آموزش پررنگ نشود که محوریت فرایند قرار گیرد و آموزش در حاشیه رود. یادمان باشد هدف آن است که از کراکتر برای بهبود یادگیری استفاده کنیم و قرار نیست کاراکتر تبدیل به موضوع اصلی شود.

.

۵) زبان کاراکتر به زبان یادگیرندگان نزدیک باشد. این موضوع بسیار مهم است که لحن و نوع بیان کاراکتر ساده و شبیه به زبان یادگیرندگان باشد. مثلا نیازی نیست که یادگیرندگان به زبان رسمی و مصنوعی صحبت کند. هر چه راحت تر و محاوره تر باشد، یادگیرنده بهتر می تواند با آن ارتباط برقرار کند.

.

در مجموع فرقی نمی کند مجازی آموزش می دهیم یا حضوری، مخاطبمان چه سنی دارد و محتوا در چه قالبی ارائه می شود. با خلاقیت و تحقیق می توانیم کاراکتری متناسب را انتخاب کنیم و رعایت اصولی که به آنها اشاره شد به بهبود یادگیری کمک کنیم.

.

جالب است که اخیرا دو کتاب دانشگاهی انگلیسی را هم دیده ام که در آن ها از کاراکتر استفاده شده بود. مثلا موضوع یکی از این کتاب ها آموزش آمار و نرم افزار spss است. یعنی مخاطبش بزرگسالان و دانشگاهیان هستند ولی در آن به طرز خلاقانه و جذابی از کاراکتر های آموزشی استفاده شده بود. از استادم شنیدم که اتفاقا همین کتاب کاندیدای کتاب برتر دانشگاهی هم شده است.

این مثال کاملا نشان می دهد که در مورد استفاده از کاراکتر باید قالب های ذهنی مان را بشکنیم، نه موضوع نه خصوصیات یادگیرنده هیچ کدام نمی تواند با استفاده از این عنصر آموزشی تعارضی داشته باشد.

.

منابع:

Falloon, G. (2010). Using avatars and virtual environments in learning: What do they have to offer?. British Journal of Educational Technology, 41(1), 108-122.

www.designingdigitally.com

The post نکاتی درباره کاراکتر در آموزش first appeared on سمیه رزبان.

۱

سِت گادین، بزرگِ علم بازاریابی و مدیریت در کتابش به نام «قبایل» مفهوم بسیار جالبی را عنوان می کند. از زمانی که این کتاب را خواندم نگاه جدیدی به کار و فعالیتم پیدا کردم و با ذوق آن را به نزدیکانم هم می گویم.

پیشینه ست گادین برای من خیلی جذاب است، او در رشته کامپیوتر و بعد از آن فلسفه تحصیل کرده و بعد سراغ رشته MBA در دانشگاه استنفورد رفته است. دلیل جذابیت این روند تحصیلی ست گادین برایم این است که مرا یاد صحبت دوستم، مریم می اندازد. مریم از کارشناسی رشته اش کامپیوتر بوده و چند سال پیگیر آموزش های فنی تخصصی و تدریس شده ولی از جایی به بعد علاقه مند به فلسفه و بعد فلسفه تعلیم و تربیت می شود و سر از رشته تکنولوژی آموزشی در میاورد تا به نوعی در این رشته علایقش را ترکیب کند و خوشبختانه الان همکلاسی و دوست نزدیکم است.

مریم آرزو دارد که کاش روزی در واحد های درسی دانشجوهای کامپیوتر، فلسفه هم گنجانده شود. همچنین در واحدهای درسی دانشجوهای علوم انسانی مثل علوم تربیتی دروس برنامه نویسی به طور جدی گنجانده شود. مریم می گوید بچه های کامپیوتر بعد از مدتی مثل ربات می شوند و فقط کد می زنند و فراموش می کنند که فکر کنند در خدمت چه فلسفه و هدفی دارند کار می کنند. از طرفی دیگر بچه های علوم تربیتی فقط حرف می زنند، فلسفه بافی می کنند و غالبا خروجی ملموس و موثری ندارند و حتی اعتمادبنفش آن ها را هم ندارند. تجربه من هم این موضوع را تایید می کند و امیدوارم روزی این اتفاق بیوفتد.

۲

برویم سراغ مفهوم قبیله، ست گادین می گوید بزرگ ترین رهبران همیشه کسانی بودند که راهی را شروع کردند، کسانی که منتظر دیگران نماندند و بجای نق زدن، کار خود را آغاز کردند. مثلا جیمی ویلز، خالق ویکی پدیا از نظر او یک رهبر است. کسی که ایده ویکی و وبلاگ نویسی را آغاز کرد و امروز کمتر کسی است که بارها به ویکی پدیا مراجعه نکرده باشد. در واقع جیمی ویلز یک قبیله ساخته است و توانسته است هنرمندانه افراد زیادی را عضو قبیله اش کند.

از نظر گادین قبیله یعنی گروهی از افرادی که همفکرند، با یکدیگر در ارتباطند و برای رسیدن به یک ایده به یکدیگر کمک می کنند. همه انسان ها نیاز دارند که به چیزی تعلق داشته باشند و این احساس تعلق یک مکانیزم برای بقا انسان است. ما تمایل داریم به گروهی تعلق داشته باشیم که همفکر ما هستند و به کمک یکدیگر برای رسیدن به هدفی تلاش کنیم.

انسان ها به سمت رهبران و ایده های آنها جذب می شوند و تمایل دارند تا در این مسیر همراه قبیله باشند و با رهبر قبیله و دیگر اعضا ارتباط داشته باشند.

نکته خیلی مهم و قشنگ این کانسپت این است که او تاکید می کند که

۳

ما می توانیم به فعالیتمان در شبکه های اجتماعی و فضای وب، از این زاویه نگاه کنیم. یعنی به تولید محتوایمان فقط از دید آنکه خودمان را رشد دهیم و درآمدی کسب کنیم نگاه نکنیم. تلاش کنیم تا یک ایده ارزشمند داشته باشیم تا بتونیم هم به کارمان معنا بدهیم، هم برای رسیدن به آن به همراهانمان کمک کنیم تا ضمن رشد خودمان آنها هم کنارمان رشد کنند.

۴

چند روز پیش به خواهر کوچکم همین موضوع را می گفتم. او که ده سال بیشتر ندارد ادمین یک گروه کتابخوانی کودک است و هشت ماه است که هر روز در کانالشان محتوا تولید می کنند، بازخوانی کتاب دارند، معرفی کتاب و نویسندگان کودک و غیره. گاهی فعالیت دوستانش در گروه کم می شود. به او می گفتم سراغ دوستانش برود و جویا شود که چرا فعالیتشان کم شده و سعی کند کمکشان کند.

مثلا اگر کتاب خوبی ندارند تا بخوانند و معرفی کنند به آنها کتاب امانت بدهد یا بهشان کتاب معرفی کند، اگر مشکل تولید دارند به آنها آموزش بدهد و اینها. به او گفتم گروه کتابخوانی اش را مثل یک قبیله ببیند و تلاش کند تا اعضای قبیله اش همزمان با خودش رشد کنند، وگرنه رغبت آنها از همراهی با گروه کم می شود و روز به روز احساس می کنند فاصله شان با رهبر قبیله بیشتر شده است و ناامید می شوند.

خواهرم به دقت گوش کرد و حالا چند روز است حواسم به گروه هست، فعالیت دوستانش بیشتر شده و گویا فسقلیِ عملگرایّ ما اینبار هم فوری به دنبال اجرای آموخته جدیدش رفته است.

۵

ست گادین موسس چندین شرکت و استارت آپ است و یک آژانس تبلیغاتی دارد ولی این روزها اصلی ترین فعالیتش وبلاگ نویسی و تولید و فروش محصولات آموزشی (نمونه هایی از دوره های آنلاین او) است و این انتخاب او هم می تواند الهام بخش باشد. او به همه توصیه می کند تا برای بهتر کردن اوضاع جهان گوشه ای را انتخاب کنند و سعی کنند با ایجاد یک قبیله و تولید مداوم محتوای آموزشی، گام به گام تلاش کنند ایده کوچک خود را به منصه ظهور برسانند.

مدل فکری ست گادین را بسیار می پسندم و چند وقتیست من هم به قبیله او پیوستم.

The post قبیله ات را بساز! first appeared on سمیه رزبان.