برنامه قبل از کرونای من به این شکل بود که دو روز و نیم تهران می رفتم برای شرکت در کلاس های دانشگاهم، یک یا دو روز در دانشگاه تدریس می کردم، دو روز روی پروژه هایم کار می کردم و جمعه ها هم به دورهمی یا کوهنوردی می گذشت.

و بعد از کرونا به جای دو روز و نیم، فقط ۸ ساعت پشت میزم برای کلاس هایم صرف می شد و ترم جدید تصمیم گرفتم دانشگاه هم تدریس نکنم و طبعا دورهمی ها هم تعطیل شدند.

تصمیم گرفتم از این زمان ایجاد شده بهترین استفاده را کنم و سراغ علایقم بروم.

یکی از این کارهایی که شروع کردم، شروع جدی تر نوشتن بود. یک دفتر دویست برگ خریدم و تصمیم گرفتم آزاد نویسی کنم. بعضی از نوشته ها حالت درد و دل داشت، برخی تفسیر یک گفتگو، شرح یک ماجرایم، یا تحلیل کتابی که خواندم و فیلمی که دیدم و غیره.

به تدریج اتفاقات خوبی داشت میوفتاد. ولی بعد از مدتی نوشتن حس کردم نوشتنی هایم تمام شده اند و دیگر آنطور که باید به دلم نمینشینند! عجیب بود ما همیشه فکر می کنیم یافته های ذهنی مان خیلی زیاد و ارزشمندند ولی وقتی آنها را روی کاغذ میاوریم و کمی مغزمان را تخلیه می کنیم، متوجه می شویم که این توهم است!

اینجا بود که جدی تر رفتم سراغ مطالعه، جدی تر به شنیده هایم توجه می کردم، به گفتگوهایم با آدم ها، به گفته هایشان…

دیدم دوست دارم بین کتاب ها بیشتر پرسه بزنم، اشتراک اپلیکیشن طاقچه را خریدم. حالا به چند هزار کتاب دسترسی کامل داشتم و هر موقع از روز می توانستم چند صفحه از کتاب های مورد علاقه ام را بخوانم.

جدی تر نوشته های شاهین کلانتری را می خواندم، عضو سایت متمم شدم و یادداشت های محمدرضا شعبانعلی را بیشتر دنبال کردم، مطالب چند کانال و پیج مرتبط با علایقم را با نگاهی دیگر می خواندم. تلاش کردم گفتگوهایم را حتی با دوستان صمیمی ام، ساختارمندتر و عمیق تر پیش ببرم تا یافته های جدید از دل آن بیرون بکشم. به محیط اطرافم، به صداها، به هوا، حیوانات، واکنش ها بیشتر توجه می کردم تا سوژه ای برای نوشته هایم پیدا کنم.

در واقع نوشتن باعث شد خیلی بیشتر از قبل تشنه یادگیری شوم، بهتر ببینم، بهتر بشنوم و بهتر تحلیل کنم.

حالا کمی می فهمم که چرا چخوف بعد از فارغ التحصیل شدنش در رشته پزشکی و چند سال طبابت تصمیم گرفت، پزشکی را رها کند و به جایش فقط بنویسد! من که چند ماهیست کمی می نویسم انقدر از این حس و حال لذت می برم، دیگر چه برسد به چخوف که چندین سال بود تشنه خواندن و نوشتن بود.

The post چطور تشنه یادگیری شویم… first appeared on سمیه رزبان.

این شکلی به موضوع نوشتن نگاه نکرده بودم، در این روزها که بنظر می رسد همه آدما مشغول کارهای مهم و بزرگند و همه از کمبود وقت و زیاد بودن کارهایشان گله دارند، اگر از دورتر به زندگی خودمان و اطرافیانمان نگاه کنیم متوجه این موضوع می شویم که درگیر کلی کارهای بنظر فوری و مهم هستیم که نهایتا ارزش خاصی هم ایجاد نمی کنند.

کمتر کسی توانسته است تمایز ایجاد کند.و چقدر ایجاد تمایز مهم است چون روی همه ابعاد زندگی ما تاثیر می گذارد. اعتمادنبفس را بالا می برد، حال را خوب می کند و همراهش اعتبار و پول می آورد.

و یکی از راه های خوب ایجاد تمایز نوشتن مداوم است. کاری که به قول جولی اکثرا انجام نمی دهند. کاری که رشد دهنده است. کمتر کسی حاضر است بهای این تمایز را بدهد و پای نوشتن بماند.

جولی در این فیلم یک زن ۳۰ ساله کارمند است که از روزمرگی و اینکه نتوانسته استعدادهایش را شکوفا کند خسته شده است و اینبار تصمیم می گیرد شروع کند به وبلاگ نویسی. به این نتیجه می رسد که به آشپزی علاقه دارد. یک چالش برای خودش تعریف می کند که در ۳۶۵ روز آینده ۵۰۰ دستور غذا را در وبلاگش به اشتراک بگذارد.

مادرش او را سرزنش می کند، می گوید احمق است و چرا هر روز وقت صرف وبلاگی می کند که مخاطب ندارد ولی به تدریج وبلاگ دیده می شود. بقیه داستان را خودتان ببینید.

مهم نیست از چه می نویسیم. از آشپزی، روزمرگی، داستانی تخیلی، تحلیل یا مطالب تخصصی. تداوم در این مسیر تمایزی ماندگار ایجاد می کند…

The post تمایز first appeared on سمیه رزبان.