۱

ساعتی پیش خانمی برایم یک لینک فرستاد و گفت برای تهیه اکولایزر بهتر است از کدام ابزار استفاده کند. لینک سایت را باز کردم لیستی از برنامه ها در آن معرفی شده بود که به کمک آنها می توان اکولایزر طراحی کرد. اکولایزر به ویدئوهایی گفته می شود که در آن صدا و تصویری متحرک از طیف صدا نمایش داده می شود و برای تبدیل فایل صوتی به ویدئوهای پویا کاربرد دارد.

قبلا پستی درباره آموزش یکی از این برنامه های تولید اکولایزر منتشر کرده بودم. به این دوست پیشنهاد کردم از ابزاری استفاده کند که در آن پست آموزش دادم، چون امتحانش کردم و می دانیم مشکلی ندارد. بسیار تشکر کرد.

گفت « ممنون که مثل غالب پیج ها و سایت ها یک لیست از ابزارها را معرفی نمی کنید و پاسخگو هستید. من شغلم بیمه است و برای راه انداختم کارم در زمینه تولید محتوا؛ باید خیلی سریع بتوانم از یک برنامه ساده استفاده کنم ولی همه پیج ها ۱۰-۱۲ تا ابزار معرفی می کنند و کاملا گیج می شوم. من بارها شده ساعت ها وقت گذاشتم و نصب کردم و نتیجه که نداده هیچ، موبایلم هم آسیب دیده است.»

۲

صحبتشان برایم چقدر آشنا بود. دقت که کنیم می بینیم ما در خیلی از موارد این چنین هستیم. یعنی مثل غالب سایت ها و پیج های اینستاگرامی کار می کنیم که بجای پرداختن به یک روش کاربردی و ساده ترجیح می دهند، مثلا ۱۰-۱۵ برنامه را معرفی کنند. نتیجه می شود گیج شدن و دلزده شدن مخاطب. درست است که ممکن است هر برنامه در جزییات امکانات خاصی را داشته باشد ولی نقش ما به عنوان کسی که ادعا می کنیم در این زمینه دستی بر آتش داریم این است که چند تا از این برنامه ها را امتحان کنیم و بهترین آن را پیشنهاد دهیم. مگر هدف ما جز این است که به مخاطبمان کمک کنیم تا با بهترین روش به هدفش برسد؟

۳

ما این ذهنیت تمامیت خواه را در حیطه های مختلف داریم و اساسا به این ضرب الامثل که “کمتر، بیشتر است” باور نداریم.

مثلا کافیست نگاهی به کتاب های درسی مان کنیم و آنچه در ۱۲ سال تحصیلمان در مدرسه آموختیم. کتاب های درسی ما هم درست مثل پیج های ما پر هستند از انبوهی از مفاهیم، اصول و قواعد فشرده، زیاد و گیج کننده که سرسری همه را یاد گرفتیم و رد شدیم.

 خیلی از ما نمرات بسیار خوبی هم در مدرسه می گرفتیم ولی اگر چند روز بعد از امتحان مجدد سوالات از ما پرسیده می شد مثلا فقط ۱۰ درصد آن را هنوز در ذهن داشتیم. یعنی یادگیری مان کاملا سطحی و طوطی وار بود.

پس عجیب نیست که هنوز در بزرگسالی در خیلی از مفاهیم ابتدایی مشکلات جدی داریم. در همین فضای اینستاگرام می توانیم ببینیم که وضعیت املاهایمان چطور است، در ضرب و تقسیم و حساب کردن درصد و نسبت ها غالب ما هنوز می لنگیم، هنوز در نوشتن اعداد به ریال مشکل داریم، خواندن با درک مطلب برایمان دشوار است، خیلی از قوانین پیش پا افتاده شیمی و فیزیک که در زندگی مان کاربرد دارد را درک نکردیم و غیره و غیره.

تنها فردی که دیدم به طور جدی به حجم زیاد مطالب در کتاب های درسی مان نقد دارد، استادم دکتر ابراهیم طلایی است. ایشان مدت هاست در این زمینه تحقیق می کنند و درصدد هستند که مولفین کتب درسی و تصمیم گیرندگان را مجاب کنند که باید دروسی را حذف کنیم تا بتوانیم یادگیری عمیق را در دانش آموزان ایجاد کنیم. امیدوارم این پژوهش و مطالبه شایسته تقدیر ایشان منجر به اصلاح این روند شود. این افراد فرهیخته و باشهامت، الهام بخش هستند.

۳

باری، مثال دیگری بزنم از رسانه ای دیگر یعنی تلوزیون. یکی از برنامه های تلوزیونی که سال گذشته مخاطبان نسبتا زیادی داشت، برنامه “عصر جدید” بود. این سبک برنامه های استعداد یابی در خیلی از کشورها سالهاست اجرا می شود و اینکه برای اولین بار به استعدادهای خاص و منحصر به فرد افراد در جامعه مان توجه نشان داده شد جای خوشحالی داشت.

اما از جایی به بعد دیدیم که این ذهنیت تمامیت خواه در این برنامه هم نمود پیدا کرد. در برنامه انواع بحث های تخصصی، اجتماعی، ایدئولوژیک، سیاسی و غیره توسط افرادی که حوزه شان چیز دیگریست مطرح می شد و خیلی از مسائل مثل مسائل ایدئولوژیک در رای دادن داورها هم تاثیر مستقیم می گذاشت.

این برنامه حالا دیگر تصمیم داشت که کل مشکلات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی را حل کند و هدف اصلیش به حاشیه رفت.

اگر دو سه قسمت از این برنامه را دیده باشید حتما متوجه منظورم می شوید.

در جامعه ارگان ها و رسانه های مختلفی وجود دارند که هر کدام وظایف خاص خود را دارند. ولی این برنامه قرار بود هم بنگاه خیریه شود، هم برنامه ای برای حل همه گره ها و مشکلات، قرار بود به طور گسترده فرهنگسازی کند و مهر تاییدی بر برخی از ایدئولوژی های حاکم بزند.

ما این تمامیت خواهی و قاطی کردن موضوعات با هم را در برنامه های استعدادیابی سایر کشورها نمی بینیم. هر برنامه با هدف خاص خودش پیش می رود و رسالت خودش را در حد مطلوبی انجام می دهد.

۴

با این سه مثال خواستم بگویم این ذهنیت تمامیت خواه در هیچ زمینه ای کار نمی کند.

کاش یاد بگیریم که حقیقتا کمتر بیشتر است. این که مطالب بیشتری را به خورد مخاطب بدهیم نشان دهنده این نیست که ما متخصص تر و دلسوزتر هستیم. بلکه نشان می دهد مدل ذهنی درستی نداریم و اتفاقا غیرمتعهد هستیم و رسالتمان را به درستی درک نکردیم.

The post تمامیت خواهی ما، از اینستاگرام تا کتاب های درسی first appeared on سمیه رزبان.