رسنیکِ عزیز در رشته علوم تربیتی تحصیل کرده و در زمینه آموزش و یادگیری بسیار فعال است. او استاد دانشگاه پینسبورگ است و بنیان‌گذار یک موسسه یادگیری است. در مورد جوایز، کتاب ها و مقالات او نمی گویم چون در ویکی پدیا هست. (+)

اینجا می خواهم سراغ یکی از اصلی ترین حرف های رسنیک بروم، او می گوید چرا ما زمانی که می خواهیم روی آموزش کار کنیم، سریع سراغ آموزش های رسمی می رویم و معمولا آموزش های غیررسمی را نادیده می گیریم یا آنها را کم ارزش تلقی می کنیم.

رسنیک با استناد به تحقیقات و مطالعات زیادی که در این حوزه انجام داده است، می گوید بسیاری از مهم ترین، مفیدترین و معناداترین یادگیری های شخصی ما که در زندگی تجربه می کنیم از طریق یادگیری های غیررسمی بدست می آیند. (+)

با رسنیک موافقم. نگاهی به آموخته هایتان بیندازید.

یکی از چیزهایی که اخیرا یاد گرفته اید را تجسم کنید. چیزی که از یادگیری آن بسیار لذت بردید و توانستید بواسطه آن مسئله ای را با آن حل کنید.

.

یک مثال شخصی می زنم، در چند روز گذشته من یاد گرفتم که چطور می توانم در سایتم ایمیل دوستانی که علاقه مند به حوزه آموزش هستند و مرا دنبال می کنند را جمع آوری کنم.

نقطه شروع این یادگیری احساس نیاز واقعی من بود که ایجاد شده بود، پس برای یادگیری آن سراغ جستجو در اینترنت، کمک گرفتن از فردی متخصص و همچنین آزمون و خطا رفتم تا آن را یاد گرفتم. این فرایند یادگیری بسیار شیرین بود و بعید می دانم آن را فراموش کنم.

.

اما در مدرسه (نماد یک نهاد که به قول رسنیک آموزش رسمی را ارائه می کند) چه اتفاقی می افتد؟

در مدرسه موضوعاتی را می آموزم که عده ای خیال می کنند برای من ضروری اند. حال آنکه من این افراد را نمی شناسم و بنظرم می آید که بسیاری از این موضوعات به دردم نمی خورند.

پاسخ مدرسه این است که تو نمی دانی که چه چیزی مورد نیازت است، ولی ما که چهار پیراهن بیشتر پاره کردیم می خواهیم تو را برای آینده ات آماده کنیم. پس باید این موضوعات را مو به مو یاد بگیری تا اگر بخواهد در آینده از آنها استفاده کنی.

خب یک سوال پیش می آید، ای دانایان که موضوعات درسی و چهارچوب مدرسه را تعیین می کنید مگر شما می دانید که در چند دهه آینده دنیا قرار است چه تغییراتی را تجربه کند، که می خواهید من را برای آن آماده کنید؟ تجربیات شما مربوط به گذشته است و من قرار است در شرایط کنونی و آینده فعالیت کنم. چطور فکر می کنید که درعصر فرا اطلاعات که دایما همه ساختارها و شرایط در حال تغییر اند، شما می توانید آن ها را پیشبینی کنید؟

.

احتمالا در ذهنتان این می گذرد که پس رزبان پیشنهاد تو چیست؟ یعنی مدرسه را جمع کنیم؟

نه بجای جمع کردن مدرسه باید نگاهمان را به آموزش اصلاح کنیم. به جای آنکه روز به روز بر موضوعات درسی اضافه کنیم و دایم کتاب ها و واحدهای جدید را هم به دروس اضافه کنیم، تمرکز کنیم روی پرورش تفکر.

اطلاعات فراوانند و اکثر بچه ها و بزرگسالان به منابع متعدد دسترسی دارند، الان چیزی که به آن نیاز داریم آن است که یاد بگیریم چطور منابع خوبی پیدا کنیم، چطور جستجو کنیم، چطور تحلیل و نقد کنیم.

و این مهارت های نرم اساسی با آموزش های مستقیم و کلیشه ای بدست نمی آید. آموزش و پرورش کتاب هایی را در سال های اخیر اضافه کرده است با عنوان های «تفکر و پژوهش» و «سواد رسانه ای».

خنده دار نیست؟ اینکه خیال کنیم آموزش تفکر یا سواد رسانه ای را می توانیم با در نظر گرفتن یک کتاب و اختصاص دادن یک ساعت در هفته به دانش آموزان یاد دهیم؟!

.

یاد دادن این مهارت های اصیل که می تواند افراد را مجهز کند تا در آینده تبدیل به فردی یادگیرنده و تحلیل گر شوند، انقدر ساده و سطحی نیست. این مهارت ها باید حین انجام یک فعالیت آموزشی معنادار با روش های غیرمستقیم پرورش پیدا کنند.

آموزش این مهارت ها نیاز به کتابی مجزا ندارد و با اختصاص یک ساعت در هفته اتفاقی نمی افتد، بلکه نیاز به طراحی آموزشی پیچیده و معلمانی حرفه ای دارد.

پس مدرسه در قرن بیست و یکم در صورتی می تواند توجیح داشته باشد که به کودکان یاد بدهد که چطور می توانند یاد بگیرند و برای یادگیری آنچه که به آن نیاز و علاقه دارند بهتر است چگونه پیش بروند، چون همانطور که رسنیک می گوید، آموزش غیررسمی به مراتب معنادارتر و مفیدتر است.

ما قادر به پیش‌بینی دهه‌های آینده نیستیم تا کودکان را برای آن‌ها آماده کنیم، اما می‌توانیم به آنها چطور یاد گرفتن را بیاموزیم تا تحت هر شرایطی بتوانند خودشان عمیق ترین یادگیری را تجربه کنند.

.

منابع:

Resnick, L. B. (1987). The 1987 presidential address learning in school and out. Educational researcher, 16(9), 13-54.

The post رِسنیک درباره مدرسه چه می‌گوید؟ first appeared on سمیه رزبان.