شب گذشته در صفحه اینستاگرامم تبادل نظری در باب راهکارهای عملیاتی برای عبور آموزش و پرورش از بحران کرونا، داشتیم.

بنا به درخواست یکی از مدیران کارگروه آموزشی آموزش و پرورش تهران، پیشنهاداتی را در این باره مکتوب کرده و آن ها را در صفحه ام به اشتراک گذاشتم، و از همه متخصصان حوزه آموزش، معلمان و والدین دعوت کردم تا نظرات خود را درباره این پیشنهادات مطرح کنند تا به کمک هم آنها را تکمیل و چکش کاری کنیم.

یکی از دوستان که به زعم بنده، از فعالان درجه یک حوزه آموزش هستند، نقدی بر پیشنهاداتم وارد کردند و گفتند: “جمع بندی شما شبیه کانکس برای یک زلزله زده است نه ساختن یک ساختمان مقاوم!”

از تعبیر زیبایی استفاده کردند و علت آن این بود که نیمی از پیشنهادات بنده، مربوط به بهبود تلوزیون آموزشی فعلی بود و ایشان اساسا با این برنامه های تلوزیونی مخالف هستند و معتقدند بازدهی ندارند.

تا حدودی حق با ایشان است ولی باید بافتی که در آن قرار گرفتیم را مروری کنیم و با توجه به آن چاره ای بیاندیشیم.

آنچه بر فعالان حوزه آموزش مسلم است، این واقعیت تلخ است که آموزش و پرورش ما سالها بنای خود را با مواد اولیه غیراستاندارد و ارزان، بدون توجه به استانداردهای ساخت و توسط افرادی بدون تخصص مرتبط بنا کرده است. دیوارهایی سست و کج و ماوجی که هر از گاهی بخش هایی از آن ریزش می کرد ولی موقتا ماله ای کشیده میشد و به لطف حضور خیّرین رفع میشد تا انشالله بعدا فکری شود. حالا زلزله ای به نام کرونا باعث فرو ریختن این بنا و نمایان شدن ایرادات بنیادین آن شده است.

حالا در تلاش است آوار بعد از زلزله را جمع کند و باز هم بدنبال راهکارهایی کوتاه مدت است تا دانش آموزان آواره نمانند! تلوزیون آموشی نقش کانکس های بعد از زلزله را دارند. کانکس در زمان و مکان مناسب خودش راهکاری به صرفه و معقول است برای فراهم کردن چهار دیواری حداقلی برای مردمی که آواره شدند، که در آن مدتی را سپری کنند تا بنایی مقاوم ساخته شود.

اما مشکل زمانی تشدید می شود که ساخت بناها به درازا بکشد یا فراموش شوند!! و مردم مجبور شوند، سرما، گرما، طوفان و سیل ها را در همین کانکس ها بگذرانند و رنج بکشند.

 استفاده از تلوزیون آموزشی هم در این روزها با توجه به دسترسی همگانی دانش آموزان، به صرفه و معقول است، ولی باید به موازات آن، به فکر ساختن بنایی مقاوم و اثاث کشی به آن باشیم. هرگز نمی توانیم از این رسانه توقع داشته باشیم رسالتی به این بزرگی (آموزش) را به دوش بکشد. نقش تلوزیون در بهترین حالت ارائه اطلاعات است.

در نظرسنجی مخاطبان گرامیم نیز با من هم عقیده بودند که باید هر چه زودتر ساخت بنای مقاوم را آغاز کرد. باید بستری جامع و تخصصی را برای آموزش الکترونیکی فراهم کرد.

سایت جامعی که توسط متخصصین حوزه آموزش طراحی شود و در آن معلمان و دانش آموزان تعامل داشته باشند، کلاس های آنلاین برگزار شود، منابع آموزشی مثل انیمیشن، فیلم، تصویر و متن به طور منجسم در آن به اشتراک گذاشته شود، تمرین و بازخوردها در آن انجام شود و خلاصه مرجعی یکپارچه و جامع برای آموزش دانش آموزانمان باشد.

تعدادی از دوستان خسته و ناامید گفتند، اینها همه شوآف است و بعد از این بحران دوباره آش همان آش است و کاسه همان کاسه. نمی دانم… شاید هم…

ولی دوست دارم امیدوار باشم. دوست دارم فکر کنم کرونا تلنگری است که تصمیم گیرندگان حوزه آموزش را به فکر وا داشته است و حال در اندیشه اجرای طرح های بلند مدت اند. به فکر فراهم ساختن محیط های یادگیری غنی، جذاب و منعطف برای دانش آموزان زیر نظر متخصصان آموزش تراز اول کشور و با تاسی از تجربیات آموزشی کشورهای موفق در این حوزه، همان بنایی که دیگر با هیچ زلزله ای فرو نریزد.

آرزو که بر جوانان عیب نیست. هست؟!

The post تلوزیون آموزشی و کانکس! first appeared on سمیه رزبان.